جنگ از جمله واژه های ناخوشایندی است كه متأسفانه هیچ نسلی نمی تواند ادعا نماید كه با آن غریب و بیگانه است. اگر چه ممكن است در سرزمینش جنگی نباشد، ولی به راحتی می تواند آن را در چند قدمی دورتر از مملكتش مشاهده كند و لمس نماید. كافی است یك بخش خبری از تلویزیون را نگاه كنید، روزنامه ای را ورق بزنید یا حوادث جهان را در اینترنت بررسی كنید تا جنگ را در مقابل چشمان خود مجسم نمایید: «در 40 كشور جهان بیش از سیصد هزار كودك زیر 18 سال به عنوان سرباز در نیروهای مسلح می جنگند». «گروههای شورشی ببرهای تامیل از دختران به عنوان بمب گذار انتحاری در سریلانكا استفاده می كنند». «حمله انتحاری در یك هتل در اسرائیل صدها زخمی و ده ها كشته به جای گذاشت». «در یك حمله به شیعیان عراق پانصد نفر كشته شدند». «در حمله به فلسطین صدها نفر زخمی شدند». «كشته شدن ده سرباز امریكایی در عراق». «گروگان گرفتن گروهی از آلمانیها در افغانستان». «جنگ داخلی در آنگولا تا به امروز جان نزدیك به یك میلیون نفر را گرفته است و یك چهارم جمعیت آنگولا مجبور شدند خانه و كاشانه خود را ترك نمایند»

قصه زندگي، 

رفتن سفر با پاي پيادست.  

ديدن خورشيد هرصبح وهرروز، 

بي فكر چارست.

قصه زندگي،

ديدن خواب شيرين زير طاق پر ستارست.

آشنايي ما با شمع و گل و پروانست.

راشل : من در برونسويك، ايالت مين، زندگي مي‌كنم. شانزده سال دارم و دانش‌آموز سال آخر دبيرستان هستم. سال دوم دبيرستان را در مدرسهء بين‌المللي بهائي مكسول، در ونكوور، كانادا، گذراندم.