مام محبوب ايران زمين، هزاران سال قبل، دختر والاگهر نوروز را به دنیا آورد. این دختر، مردمك دیدگان او، نور چشمان او، و محبوب قلب او بود. او را از پستان عنایت شیر داد و در آغوش محبت پرورش بخشید تا كم كم نوجوانی زیبا و دلربا، و سپس جوانی بانشاط و فریبا گشت.

پس از 365 روز گردش به دور خورشید ، زمین بار دیگر به اول راه می رسد و فصلی نو به دفتر تاریخ بشریت افزوده می گردد. در هر گوشه بوی تازگی و طراوت به مشام می رسد. گویی همه چیز نو می شود حتی مردم. همانهایی که تا چند روز پیش عصبی و خسته در خیابانها مشغول خرید یا در خانه مشغول خانه تکانی بودند سال که تحویل می شود با روحیه ای تازه ، لباسهایی تمیز و لبخند بر لب ورود بهار را جشن می گیرند و تولد زمین را به یکدیگر تبریک می گویند.

بهار همین نزدیکی هاست . بوی حضورش می آید و صدای قدم هایش گواه آن است که به ما نزدیک می شود . شکوفه های درختان مژدۀ ورودش را می دهند و بلبلان غزلخوان ، نوید می دهند که به زودی از راه می رسد.

ایرانیان قدیم مردمی شاد زی  و شادی طلب بودند . در اوستا شادی همواره به عنوان یک صفت اهورایی ستوده شده و غم نیز در سوی دیگر از خصایل اهریمن شناخته شده است . به همین دلیل زرتشتیان موظف به شادی و شاد بودن هستند و این از اساس آیین زرتشتی است .